گزارش گر:

من كريستين امانپور هستم و در مصاحبه با رئيس جمهور ايران، محمود احمدى نژاد، به من بپيونديد. آقاى رئيس جمهور، خيلى ممنونم كه به ما پيوستيد. شما اينجا در نيويورك قرار است در مجمع عمومى و همچنين با جهان سخن بگوييد. چه پيشنهادهايى در مورد فعاليتهاى اتمى ايران ارائه خواهيد كرد؟

رئيس جمهور:

بسم الله الرحمن الرحيم



به نظر من نمى شود واژه بحران را به كار برد، بالاخره بحثهايى است كه هميشه بين برخى از كشورها بوده و الان هم به شكل ديگرى ادامه دارد و احتمالاً بعدها هم به شكلهاى ديگرى ادامه خواهدداشت، البته بايد ريشه هاى آن را شناسايى كنيم كه اگر لازم شد، من در طول صحبت خواهم گفت من براى شركت در مجمع عمومى و نشستى كه اعضاى سازمان ملل دارند، به نيويورك آمده ام. آنجا بحثهاى گوناگونى از جمله بحثهاى دوجانبه، منطقه اى و جهانى مطرح است. طبيعى است كه جمهورى اسلامى و ملت ايران به عنوان يك ملت بزرگ و تمدن ساز در همه اين زمينه ها صاحب نظر است و بر اساس نگاه خودش به زندگى و دنيا بحثهاى قابل توجهى براى همه ملتها دارد. بيش از سى ملاقات با سران مختلف داشتيم و زمينه هاى گوناگون دوجانبه، چند جانبه و جهانى بررسى شد. يكى از اين بحثهايى هم كه در اين كنفرانس مطرح است و در واقع كليد آن را outonomousزديم كه اينجا مطرح بكنيم، بحث رابطه ما با آژانس و برخى كشورها درباره مسائل هسته اى است. شما مى دانيد كه بيش از سى سال است كه آژانس تأسيس شده و هدف اصلى آن نيز جلوگيرى از اشاعه سلاحهاى هسته اى و در واقع منع گسترش و خلع سلاحهاى هسته اى در تمام دنياست كه به نظر مى آيد، هدف بسيار مقدس و ارزشمندى است؛ چرا كه تهديد هسته اى، آرامش روانى را از كل جهان سلب كرده است. يعنى انسان اگر هر لحظه يادش باشد كه در اين كره زمين زندگى مى كند كه انبارهايى پُر از كلاهكهاى هسته اى است كه صاحبان آن هر لحظه تصميم بگيرند ممكن است كل دنيا را به نابودى بكشند، اين آرامش روانى را سلب كرده، ضمن اينكه در مناسبات بين دولتها و ملتها عدم توازن ايجاد مى كند. در واقع دارند از اين توانمندى براى تحميل نظرهايشان استفاده مى كنند خب، آژانس تأسيس شد. هم آن نا امنى، التهاب و نگرانى را از بين مى برد و هم جلوى استفاده از زور را در مناسبات سياسى مى گيرد ما هم استقبال كرديم و از جمله كشورهايى بوديم كه عضو آژانس شديم و با آن همكارى بسيار صميمانه اى داشتيم. اما در چهار سال اخير - دو سه نكته را مى گويم و شما توجه بكنيد كه الان در چه وضعيتى هستيم - ماده چهار N.P.T آژانس را موظف مى كند كه شرايط را براى دستيابى همه ملتها به چرخه سوخت هسته اى فراهم كند؛ يعنى آژانس و همه كشورهاى عضو بايد كمك كنند كه همه اعضا بتوانند از فناورى توليد سوخت هسته اى برخوردار باشند. در ماده 3 مى گويد كه هيچ كسى نمى تواند بهانه يا دليلى بياورد كه حق ملتهاى عضو را براى دستيابى به فناورى هسته اى لغو بكند و از بين ببرد. به تعبير ديگر، هيچ كس نبايد مانع دسترسى به فناورى هسته اى بشود.

گزارش گر:

حتى رئيس جمهور بوش هم مى داند كه ايران حق دارد تكنولوژى صلح آميز اتمى داشته باشد. سؤال اين است. آنها معتقدند كه اكنون قصد ايران اين چنين نيست. زيرا ايران پيشنهاد اروپا را رد كرده است. شما چه راهى براى كاهش اين بحران پيشنهاد خواهيد كرد؟ مى توانيد به من بگوييد. شما چگونه اين كار را مى كنيد؟

رئيس جمهور:

اگر اجازه بدهيد كه صحبتم تمام شود، پاسخ اين سؤال شما داده خواهد شد و به اين هم اشاره خواهم كرد. اگر يادم رفت، شما يادآورى كنيد كه من اين را پاسخ دهم. ماده شش N.P.T مى گويد: آژانس موظف است با همه توان كشورهايى را كه سلاح هسته اى دارند محدود كند و براى خلع سلاح كامل و محو ]سلاح [هسته اى در دنيا تلاش بكند. حالا چه اتفاقى افتاده؟ از دو سال قبل تا امروز آژانس بيش از 1200 نفر روز از تأسيسات ما بازرسى كرده است. بيش از 1030 برگ سند گرفته كه در تاريخ 34 ساله آژانس بى سابقه است. يك صدم اين را هم از كشورهايى كه سلاح هسته اى دارند و قبلاً از آن استفاده كرده اند و الان هم در مناسبات جهانى تهديد مى كنند، بازرسى انجام نشده است. تمام تأسيسات هسته اى ما روى زمين و در معرض ديد همه مردم است؛ حتى كشاورزان، چوپانها و مردم محروم خبر دارند كه چه كسانى مى آيند، مى روند و چه كارى انجام مى شود و دوربينهاى آژانس هم آنجا مستقر است. ما فكر مى كنيم اين برخورد با ما، برخورد سياسى است، از جمله مطلبى كه شما فرموديد. آيا شما مى توانيد نيتهاى انسانها را بخوانيد؟ اينكه خيلى بد است كه ما بنشينيم پيش خودمان نيت انسانها را بخوانيم و بر اساس نيتهايشان اقدام بكنيم، چون ما فكر مى كنيم كه سران امريكا نيتشان نسبت به ما بسيار منفى است، خب ما چه بايد بكنيم؟ مگر مى شود بر اساس نيتها تصميم بگيريم؟ اين اصلاً يك ديكتاتورى مدرن است. مگر مى شود من ذهن شما را بخوانم و بگويم شما نيت بد داريد و عمل كنم؟ شما چطور مى توانى به من اثبات كنى كه نيتت خوب است؟

گزارش گر:

اجازه بدهيد من اين را بپرسم. اين دقيقاً به همين خاطر است كه ايران چندين دهه است كه فعاليتهاى هسته اى را پنهان مى كند و اين باعث ايجاد شك موجود شده است. اين درست است كه IAEA هيچ سندى درخصوص هرگونه توسعه سلاحهاى شيميايى نيافته است، اما پنهان كردن فعاليت هايتان باعث به وجود آمدن شك شده است. بنابراين سؤال من اين است كه شما چه كار جديد و متفاوتى براى متقاعد كردن جهان انجام خواهيد داد مبنى بر اينكه اين بار فعاليتهايتان را پنهان نخواهيد كرد؟

رئيس جمهور:

اول به شما بگويم كه دنيا فقط چند كشور نيست. دنيا بيش از دويست كشور است و چند تا كشور نمى توانند بگويند كه ما ]تمام[ دنيا هستيم. نكته دوم اينكه، ما اصلاً پنهان كارى نداشتيم. طبق مقررات آژانس، اگر كسى چرخه سوخت هسته اى اش كامل شد، 180 روز قبل از feeding )تغذيه( مواد بايد به آژانس خبر بدهد. اصلاً تغذيه موادى در كشور ما اتفاق نيفتاده است. الان برخوردى كه با ما مى شود، فراتر از مقررات بين المللى است. اينها مى گويند شما هيچ اقدام تحقيقاتى نكنيد، اصلاً مقدمات كار را هم فراهم نكنيد. اينكه حرف اضافه بر مقررات جهانى است و طبيعى است كه ما اين را نمى پذيريم. اين يك حرف خلاف قانون است. ما هيچ چيزى را پنهان نكرده ايم. اگر در گزارشهاى آژانس آمده، بارها دولت ما اعلام كرده كه اين گزارشها تحت تأثير فشارهاى سياسى است، والاّ در گزارشهاى آژانس در تشريح تخلفات ايران به هيچ ماده يا بندى از مقررات بين المللى اشاره نشده است. به طور كلى گفته اند پنهان كارى، كدام پنهان كارى؟ قانون اجازه مى دهد. شما فعاليتها را انجام بدهيد، 180 روز (6 ماه قبل( از تغذيه مواد به سيستم به آژانس اطلاع بدهيد. ما هنوز هيچ تغذيه موادى نكرده ايم.

گزارش گر:

البته نظر متفاوت ديگرى هم وجود دارد و IAEA معتقد است كه شما فعاليتهايتان را پنهان كرده ايد و نظر ديگرى در مورد آن داريد. آيا شما فاز جديدى را در غنى سازى اعلام خواهيد كرد؟ آيا شما به فعاليتهايتان ادامه خواهيد داد يا فعاليت جديدى را در فعاليتهاى اتمى خود، مانند چرخه سوخت، آغاز مى كنيد؟

رئيس جمهور:

ببينيد! فعاليتهايى كه الان ما داريم انجام مى دهيم، اينها اصلاً در مسير چرخه سوخت تعريف نشده اند. در واقع يك فنّاورى معدنى است. خودشان هم مى دانند در مقررات آژانس، U.C.F اصفهان مطلقاً جزو چرخه غنى سازى نيست. ما فكر مى كنيم كه 27 سال است كه بعضى قدرتها با ما خارج از مقررات جهانى و بر اساس منافع سياسى خودشان گفتگو مى كنند و چون در بعضى از نهادها تسلط دارند، از عنوان آن نهادها عليه ما استفاده مى كنند. در اينجا اگر آژانس مستندات قانونى اش را بگويد، ما حتماً همكارى خواهيم كرد. بيشترين همكارى را جمهورى اسلامى با آژانس انجام داده است. به شما گفتم بيش از 1200 نفر روز بازرسى. در طول تاريخ 34 ساله به اين اندازه بازرسى انجام نشده كه طى دو سال فقط از كشور ما انجام شده است و بيش از 1030 مدرك و سند داده شده كه باز در طول تاريخ آژانس بى سابقه است. بنابراين، ما فكر مى كنيم كه زياده طلبى بعضيها سيرى ناپذير است و طبيعى است كه ملت ما هيچ وقت نمى تواند در مقابل زياده خواهيها و فراتر از قانونها تسليم بشود.

گزارش گر:

البته قوانين بين المللى در اين زمينه وجود دارد. اما اگر شما بتوانيد سوخت خود را فراهم آوريد، آنگاه خواهيد توانست بمب هاى خودتان را هم داشته باشيد، آيا شما حاضريد كشورى خارجى سوخت شما را فراهم آورد و شما را تحت نظر داشته باشد؟

رئيس جمهور:

ببينيد! اگر ما فكر كنيم هر كشورى كه در مسير به دست آوردن علم و فناورى تلاش مى كند امكان دارد از اين سوء استفاده كند، پس ما بايد در علم را ببنديم. بايد بگوييم كه دانشگاهها و آزمايشگاههاى دنيا تعطيل بشود. اينكه حرف درستى نيست! ما همه فعاليتهايمان زيرنظر آژانس است. ضمن اينكه ما بارها اعلام كرده ايم كه به لحاظ دينى و اعتقادى مخالف ساخت، توسعه و به كارگيرى سلاحهاى هسته اى هستيم. ما حكومتى هستيم كه بر اساس موازين دينى حركت مى كنيم و بزرگان دينى ما حكم دينى صادر كرده اند كه توليد، توسعه و به كارگيرى سلاحهاى هسته اى و كشتار جمعى ممنوع است. در كشور ما نه دولت و نه مجلس نمى تواند بودجه اى به اين كار اختصاص بدهد. تجربه نشان داده كه اين برخورد دولتها با ما براى انحصارطلبى است. آنها مى خواهند سوخت هسته اى را، كه يك كالاى بسيار ارزشمندى است و تا سى چهل سال آينده كه سوختهاى فسيلى فروكش مى كند، همه ملتها نياز به اين سوخت هسته اى دارند، در انحصار خودشان نگه دارند. بعداً سانت سانت و گرم گرم با قيمتهاى گزاف و تحميلات سياسى به بقيه بفروشند. ما اين را مى فهميم، والا اين بهانه است كه منحرف بشود. خب شماها كه اصلاً خودتان سلاح هسته اى داريد، ما بايد نگران باشيم كه نداريم. شماها كه هزاران هزار كلاهك و موشكهاى دوربرد داريد و بر دنيا تسلط داريد. دنيا بايد از شما نگران باشد، نه از ما كه مى خواهيم سوخت داشته باشيم. باز تجربه نشان داده كه هيچ معاهده بين المللى اى نيست كه تحويل سوخت به كشورهاى نيازمند را تضمين بكند. حتى امريكا در قراردادى كه با هند براى تحويل سوخت هسته اى داشت، به تعهداتش عمل نكرد و هيچ تضمينى نبود كه حق هند را استيفا كند و هند مجبور شد كه خودش چرخه سوخت هسته اى را به دست بياورد. دليلى ندارد كه ملت ما وقتى دانشى را خودش دارد، خودش را نيازمند ديگران بكند. مثل اين است كه ما به دنيا بگوييم ما نفت داريم به شما مى دهيم و شما حق نداريد كه به سراغ ساير انرژيها برويد.

گزارش گر:

آقاى رئيس جمهور شما مى گوييد كه اكنون نمى پذيريد كشور ديگرى سوخت شما را فراهم آورد؟

رئيس جمهور:

اصلاً تضمينى براى فروش وجود ندارد. اصلاً چنين مقرراتى در اين زمينه وجود ندارد. آنجاهايى كه مقررات هست زيرش مى زنند و آن را در دنيا نقض مى كنند. همين الان ماده چهار N.P.T كه يك مقررات شناخته شده است، به ما حق مى دهد كه چرخه سوخت را داشته باشيم. اين مقرراتى است كه بيش از 140 كشور امضا كرده اند. اين حق را دارند از ما سلب مى كنند. چه تضمينى هست كه بعداً آن را به ما بدهند؟

گزارش گر:

بنابراين شما داريد مى گوييد كه در مورد غنى سازى متقاعد شده ايد؟

رئيس جمهور:

اين حق ملت ماست.

گزارش گر:

شما متقاعد شده ايد كه غنى سازى انجام دهيد و مى گوييد كه اين حق شماست. من مى خواهم بدانم اين جزء ارزشهاى شماست يا جزء سياستهاى شما؟

رئيس جمهور:

چرخه سوخت هسته اى صلح آميز حق ملت ماست. اين قانون است و ملت ما مصمم است كه از حق خودش استفاده كند.

گزارش گر:

خوب اين يعنى اينكه شما خود را تقابل با امريكا، اروپا و بسيارى از كشورهاى ديگر قرار مى دهيد و رئيس جمهور بوش و كشورهاى اروپايى گفته اند كه پرونده شما را به شوراى امنيت خواهند فرستاد و درآن موقع تحريم و ايزوله شدن ايران به وجود خواهد آمد، آيا شما براى آن مرحله آماده هستيد؟

رئيس جمهور:

ببينيد! شوراى امنيت براى چه درست شده است؟ براى اينكه امنيت ملتها را تضمين بكند تا ملتها بر اساس قوانين بين المللى به حقوق خودشان دسترسى پيدا بكنند. اگر شوراى امنيت به يك چماق تهديد براى تضييع حقوق ملتها تبديل بشود، اين چه شوراى امنيتى است؟ اين از فلسفه وجودى خودش خارج شده است. وقتى ما مى بينيم سه كشور اروپايى و امريكا دائماً با عنوان شوراى امنيت تهديد مى كنند، معنايش اين است كه شوراى امنيت متعلق به همه ملتها نيست، بلكه ابزار دست چند كشور است. من توصيه مى كنم اين واژه را تكرار نكنند، چون دارند حيثيت و مشروعيت شوراى امنيت را از بين مى برند. وقتى دو كشور مى آيند و مى گويند آقا! اين زور را بپذير، اگر نپذيرفتى، به شوراى امنيت مى برم، معنى اين حرف اين است كه شوراى امنيت مشروعيت جهانى ندارد. من توصيه مى كنم از اين واژه ها استفاده نكنند، به خصوص براى ملت ايران؛ ملت ايران كه تجربه شده است. من فكر نمى كنم با اين حرفها يك حق آشكار صددرصد را بشود از ملت ايران تضييع كرد.

گزارش گر:

آقاى رئيس جمهور! اگر قرار باشد رأى بدهند، آنها مى توانند تحريمهايى عليه شما وضع نمايند. همان طور كه مى دانيد هنگام انتخابات رياست جمهورى در تبليغاتتان، در مورد افزايش فرصتهاى اقتصادى و بهبود شرايط زندگى طبقه متوسط و ايجاد زندگى بهتر سخن گفتيد، چگونه اين اعمال انجام خواهند شد اگر ايران ايزوله شده و از جهان جدا شود؟

رئيس جمهور:

جامعه جهانى فقط اين چند تا كشور نيستند، توجه داشته باشيد. در دوران جنگ تحميلى هم اين چند كشور عليه ما بودند، ولى نتوانستند اراده ملت ما را بشكنند.

گزارش گر:

آيا برنامه هاى شما بيشتر شامل يكپارچگى است يا ايزوله شدن؟

رئيس جمهور:

ببينيد! صحبتهايى كه من در دوره انتخابات كردم، يك مجموعه صحبتها است. همه فعاليتهايى كه ما مى كنيم بر اساس حفظ استقلال، عزت و منافع ملى است. اينها بر همه مسائل كشور ترجيح دارد. همه دنيا همين است. استقلال و منافع ملى يك كشور بر همه امور ترجيح دارد، ضمن اينكه از شعارهاى تبليغاتى بنده اين بوده كه ما چرخه سوخت هسته اى را خواهيم داشت.

گزارش گر:

يعنى توليد هسته اى مهم تر از توسعه اقتصادى و داشتن زندگى بهتر براى مردم است؟ آيا شما واقعاً آماده هستيد تا يك مقابله جدى با جهان در اين خصوص داشته باشيد؟

رئيس جمهور:

نه، ما با دنيا سرِ جنگ نداريم. من كه برايتان توضيح دادم. دارند به ملت ما زور مى گويند. ما ان شاء الله هر دو تا را با هم خواهيم داشت. من هيچ نگرانى اى ندارم. هم رفاه را خواهيم داشت و هم چرخه سوخت را. اينها باهم است. چرخه سوخت جزو برنامه هاى پيشرفت كشور ماست و دنيا هم عليه ما نيست. من فكر مى كنم هم امريكا و هم سه كشور اروپايى بايد هم نگاهشان را به دنيا عوض كنند و هم ادبياتشان را با ملت ما عوض كنند. اين نحوه حرف زدن امريكا و اروپا ادبيات صد سال قبل و دوران استعمارى است كه تصور مى كنند آقاى دنيا هستند و همه ملتها اسير و ذليل آنها هستند و هيچ حقى ندارند؛ درجه دو، سه و چهار هستند و اينها درجه يك هستند. هرچه اينها تشخيص دهند، حتى نيازهاى انسانها را هم اينها مى توانند تشخيص بدهند. اين ادبيات كهنه شده است. من فكر مى كنم ما نيازمند تجديد مديريت در اين كشورها هستيم. خوب است نيروهاى جوان تر، روشن تر و با نگاه علمى بيايند و مناسبات امروز جهان را بفهمند. دنيا اين ادبيات را نمى پذيرد. نه فقط ملت ما، بلكه هيچ كس اين ادبيات را نمى پذيرد. اين ادبيات كهنه و منسوخ شده است. من تعجب مى كنم كه چرا حلقه هاى مديريتى در اينجا باز نشده، اطلاع ندارند. شما ديديد در همين انتخابات اصلاً نفهميدند ملت ما چكار مى خواهد بكند، همين طور نمى فهمند دنيا چه مى خواهد؟ من به آنها توصيه مى كنم اگر منافع ملت خودشان و پيشرفت را مى خواهند و اگر واقعاً دلسوز هستند، نوع تعاملشان را با دنيا و ملت ما اصلاح بكنند. اينكه بگويند چون تو نيازمند هستى پس به تو تحميل مى كنيم، اين ادبيات جنگل است، ادبيات تمدن نيست و ملت ما يك ملت متمدن است. شما سؤال ديگرى نداريد؟ ديگر وقت تمام شد.

گزارش گر:

آقاى رئيس جمهور! در آستانه انتخابات، در شب انتخابات در تهران با رقيب شما آقاى هاشمى رفسنجانى مصاحبه كردم و ايشان گفتند: اكنون زمان كنار گذاشتن اختلافات با ايالات متحده است تا راهى پيدا كنيم تا دهه ها مقابله را كنار بگذاريم. آيا شما هم به اين گفته معتقديد؟

رئيس جمهور:

در انتخابات صحبتهايى كردند و مردم هم انتخاب كردند. من چنين حرفى نزدم. ما خواستار رابطه خوب با همه كشورهاى دنيا هستيم. اين به سود سياست خارجى ماست، منتها اگر كسى به زبان زور، تهديد و تضييع حقوق ملت ما بخواهد با ما رابطه برقرار كند، اين رابطه براى ما سودى ندارد و ما نيازى به چنين رابطه اى نداريم. نمونه آن مسائل هسته اى است! مگر ما با كشورهاى ديگر چه فرقى مى كنيم؟ چرا ما نبايد داشته باشيم؟ ما كشورى هستيم كه در طول 27 سال اخير هميشه مورد ظلم قرار گرفته ايم. شما ديديد، اول انقلاب بعد از 25 سال كه يك حكومت وابسته به غرب در كشور بود و كشور ما را در عقب ماندگى كامل نگه داشت، اختناق، شكنجه، خفقان و مطلقاً آزادى و دموكراسى نبود، ملت هيچ حقى در كشور نداشت و سركوب بود، ملت ما با هزار اميد انقلاب كرد، براى اينكه جمهورى برپا بكند، حق تعيين سرنوشت داشته باشد، خودش كشور خودش را بسازد و آزادى داشته باشد. بعد ديديم همين كشورهايى كه مدعى آزادى و حقوق بشر بودند، جلوى ملت ما ايستادند. بزرگان و شخصيتهاى كشور ما و مردم كوچه بازار را ترور كردند. بگذاريد يك خاطره براى شما بگويم. ما در دانشگاه يك گروه دانشجويى بوديم و يك گروه هم وابسته به مجاهدين خلق بود. با هم سر موضوعى در دانشگاه اختلاف نظر پيدا كرديم. قرار شد يك كميته سه نفره انتخاب بكنيم كه قضاوت بكند. يك نفر از طرف ما و يك نفر از طرف آنها و يك نفر هم مرضى الطرفين، يعنى دو طرف قبول داشته باشند. ما يك نفر و آنها هم يك نفر معرفى كردند، يك نفر هم مرضى الطرفين تعيين شد كه دانشجويى به نام قاسمعلى هدايت بود كه جوانى روستايى كه پدرش فوت كرده بود و مادرش را هم سرپرستى مى كرد. در روستا با كار، تلاش و زحمت خودش را به دانشگاه رسانده بود، چنين شخصى بود. وقتى كه بحثها در اين كميته مطرح شد، آقاى قاسمعلى هدايت حق را به انجمن ما داد، گفت در اين موضوع دانشگاهى حق با اينهاست. به خاطر همين اعلام نظر، اعضاى سازمان مجاهدين رفتند در منزلش جلوى چشم مادر پيرش با گلوله مسلسل او را كشتند. اينها الان تحت حمايت چه كسى هستند؟ چه كسانى دارند از سازمان منافقين حمايت مى كنند؟ چه كسانى دارند پشتيبانى مالى مى كنند؟ اينها الان در عراق هستند، قبلاً با صدام همكارى كردند، چرا مجازات نمى شوند؟ چرا در همين شهر تردد دارند؟ چرا در كشورهاى اروپايى تردد دارند؟ حتى در داخل پارلمانها، كنگره و دولت تردد دارند. اين نوع ادبيات با ملت ما سازگار نيست. من از آنهايى كه هم امنيت را خوب برقرار كردند و هم ترددها را خيلى خوب تنظيم كردند، تشكر مى كنم. البته يك مقدار سختگيرى بيش از حد بود. من فكر مى كنم كه مردم نيويورك به زحمت افتادند كه بايد از مردم نيويورك هم عذرخواهى كنم كه اين جلسات واقعاً يك مقدار زندگى مردم را تحت تأثير قرار مى دهد؛ در رفت و آمدها، سر و صداها، ماشين پليس و اين حرفها. خوب عمل كرد، اما در همين روزهايى كه ما اينجا بوديم با آرم، تابلو و مارك سازمان مجاهدين تجمع كردند. اگر تروريست قطعى هستند، نبايد اجازه داشته باشند آرمشان را در امريكا بلند كنند.

گزارش گر:

آيا مى توانم سؤال ديگرى در مورد اتهامات عليه شما بپرسم؟ همان طور كه مى دانيد تعدادى از گروگانهاى سابق امريكايى شما را متهم مى كنند كه طى آن دوران يكى از تروريستها بوده ايد. آيا اين درست است؟

رئيس جمهور:

من هم بعد از انتخاب شدن اين خبر را شنيدم و بسيار هم خنديدم. حافظه آنها بايد تضعيف شده باشد، من نمى دانم چه طورى تشخيص مى دهند؟ در آن زمان من اصلاً ريش نداشتم.

گزارش گر:

پس شما آنجا نبوديد؟

رئيس جمهور:

اين طورى نيست. اصلاً اين نيست، اما من سؤال دارم. حرف امروز من به امريكا و دولت امريكا اين است كه بياييم نگاهمان را عوض كنيم. اين نوع تعامل با ديگران نمى تواند پايدار باشد و منجر به صلح پايدار نمى شود. ما مى دانيم كه دولت امريكا انتظار داشت مردم ما در انتخابات به شكل ديگرى عمل كنند. رسماً هم مواضعشان را اعلام كرده بودند. ملت ما اين را نپذيرفت و تصميم خودش را گرفت. خب دموكراسى است و تصميم يك ملت است، تصميم گرفت و حضور پر شور در انتخابات پيدا كرد و با رأى قاطع نظر خودش را اعلام كرد. چرا بعد از اينكه يك نفر انتخاب مى شود، سيل اتهامات به سمت او روانه مى شود؟ اگر مثلاً مناسبات من با شما مناسبات خوبى نباشد و علاقه مند نباشم كه شما به يك نقطه اى برسيد، آيا حق دارم كه شما را با اتهامات تحت هجوم قرار بدهم؟ اين چه روشى است؟ ما هم داراى يك فكر و انديشه نوين براى اداره دنيا هستيم. بياييد با فكر ما بحث و گفتگو كنيد. ما حرفهايمان را بزنيم، شما هم حرفهاى ما را نقد بكنيد. يك جمله ديگر هم به شما بگويم. اگر ما در مناسبات جهانى بپذيريم كه هر كسى آزاد باشد به ديگران اتهام بزند و ما به جاى اينكه از اتهام زننده سند و مدرك بخواهيم، از كسى كه مورد اتهام واقع شده ]مدرك بخواهيم و[ بگوييم تو سند بده، اين معنى اش اين است كه هيچ امنيتى براى هيچ كس در جهان باقى نمى ماند و كسانى كه رسانه، زور و قدرت دارند و به مبانى اخلاقى پايبند نيستند، بر همه دنيا حاكم خواهند شد. اين روش، روش بدى است. آقا! اين تروريسم است! اين گروگان گير است! و اين چه و چه است! كجا؟ من ديدم، عكسى را گذاشته اند كه اصلاً هيچ شباهتى ندارد.

گزارش گر:

اجازه دهيد در مورد تروريسم از شما بپرسم؛ يكى از موضوعات بزرگى كه محل اختلاف بين ايالات متحده و ايران است. آنها معتقدند ايران از تروريسم حمايت مى كند؛ حمايت دولتى از تروريسم در سر تا سر جهان. شما چه كار مى توانيد انجام دهيد يا بگوييد تا اين را متوقف نماييد؟

رئيس جمهور:

برمى گرديم به سؤال قبل. مرتب دوست دارند اتهام بزنند. ما چه كار بايد بكنيم؟ آنها مدعى هستند كه نيتها را هم مى خوانند. كسى كه مدعى است كه نيتها را مى خواند، ما چطور مى توانيم او را قانع بكنيم؟ ضمن اينكه ما ملت قربانى تروريسم هستيم. هفتاد و دو نفر از سران كشور ما را يك گروه تروريستى در يك شب كشت. رئيس جمهور، نخست وزير و دهها وزير ما و مردم كوچه و خيابان را كشت. بگذاريد خاطره ديگرى برايتان بگويم. پدر من مغازه دار بود، مغازه آهنگرى داشت. بيست متر بالاتر از مغازه پدر من يك نفر مغازه سوپر ماركت كوچكى داشت. يك روز گروههاى تروريستى درِ مغازه اين شخص آمدند، در حالى كه پسر كوچك و خانمش در مغازه حضور داشتند، فقط و فقط به جرم اينكه عكس امام را چسبانده بود، جلوى بچه و همسرش او را ترور كردند. يك آدم كاملاً معمولى و سوپرماركت دار معمولى بود. فقط هم عكس امام، رهبر انقلاب را زده بود. هزاران نفر به اين طريق در كشور ما كشته شدند. ما بيست و هفت سال تحت فشار نظامى بوديم، سلاح شيميايى عليه ما استفاده كردند، شهرهايمان را بمباران كردند و شخصيتهايمان را ترور كردند. همين دو هفته قبل قاضى ما را ترور كردند. ما قربانى تروريسم هستيم. آنهايى كه اين حرف را مى زنند، هيچ سندى ارائه نمى دهند. بر عكس، ما معتقديم دولت امريكا، پشتيبان تمام گروههاى تروريسم در دنياست. آنها بايد اثبات كنند كه نيستند. ما مدارك فراوانى داريم كه دولت امريكا حامى قطعى تروريستهاى دنياست. او نمى تواند ما را متهم بكند.

گزارش گر:

همان طور كه مى دانيد كشورهاى خارجى و بسيارى از مردم در داخل ايران معتقدند كه انتخاب شما گامى به عقب بوده است؛ گامى عقب تر از اصلاحات، گامى عقب تر از پيشرفت دموكراسى، گامى عقب تر از حقوق زنان و اخيراً نيز نيروهاى محافظه كار، اعضاى پليس، قوه قضائيه گفته اند مجدداً مردم را مورد ضرب و شتم قرار مى دهند، به ويژه در مورد نوع پوشش زنان، اين چيزى است كه واقعاً دولت شما قصد دارد انجام دهد؟

رئيس جمهور:

ببينيد! بالاخره كسانى كه در انتخابات برنده نشدند، حرف خواهند زد. بعد شما چطور مى گوييد انتخابات يك گام به سمت عقب است. انتخابات مگر مى تواند ضد دموكراسى باشد؟ انتخابات در متن دموكراسى است. انتخابات يعنى يك گام به جلوست وقتى مردم ما در عرض يك هفته دو انتخابات را برگزار مى كنند و نزديك به شصت ميليون رأى مى دهند، آيا اين به سمت جلوست يا به سمت عقب؟ اما در رابطه با آزاديها، به نظرم در تهران هم شما اين سؤال را از من پرسيديد. ما فكر مى كنيم كه آزادى روح و جزو اصول انقلاب ماست. شعار ما استقلال، آزادى، جمهورى اسلامى بود. يكى از اركان و اهداف انقلاب ما برقرارى آزادى در كشور بود؛ آزادى همه جانبه. ما معتقديم كه مردم ما بايد در همه امور كشور مداخله كنند. بعضيها آزادى را در يك زاويه تنگ و محدود محصور مى كنند. مى گويند در اين دو درجه از 360 درجه شما آزاديد و افراطى آزاديد؛ ما مى گوييم نه، آزادى همه جانبه و براى همه، مشروط به اينكه آزادى ديگران را سلب نكند. حقوق زنان و پوشش آنها تغيير خواهد كرد. يكى از مقامات پليس گفته است با زنانى كه به خوبى حجاب و پوشش كامل نداشته باشند، برخورد شديدى صورت خواهد گرفت. آيا شما قصد بازگشت به عقب داريد؟

گزارش گر:

حقوق زنان و پوشش آنها تغيير خواهد كرد. يكى از مقامات پليس گفته است با زنانى كه به خوبى حجاب و پوشش كامل نداشته باشند، برخورد شديدى صورت خواهد گرفت. آيا شما قصد بازگشت به عقب داريد؟

رئيس جمهور:

من نمى دانم، شما به چه چيزى پيش رفت مى گوييد؟

گزارش گر:

اين هفته، نيروهاى محافظه كار، يكى از اعضاى دولت شما گفت: با زنان در مورد نوع پوشش برخورد شديد خواهد شد.

رئيس جمهور:

چه كسى از اعضاى دولت اين حرف را زده است؟ .

گزارش گر:

يك پليس و يك قاضى.

رئيس جمهور:

بله، آن بحث مقابله با مزاحمين بود؛ كسانى كه مزاحم مردم هستند. در كشور شما هم هست. اين مطلبى كه شما مى گوييد يك پليس و يك قاضى.

گزارش گر:

نه، در مورد زنان صحبت مى كنم.

رئيس جمهور:

آن را هم برايتان توضيح مى دهم. آيا شما مى توانيد نوع لباس را به كسى تحميل كنيد؟

گزارش گر:

فكر نمى كنم.

رئيس جمهور:

موضوع خانمهاى ما اصلاً نوع لباس نيست. آنهايى كه اين را مرتباً تكرار مى كنند، اشتباه مى كنند. واقعاً موضوعى كه ما داخل كشورمان بين جوانها دولت و خانمها داريم، اصلاً اين موضوع نيست. اصلاً موضوع لباس نيست. خانمهاى ما خودشان انتخاب مى كنند و آن پوششهايى هم كه كامل است خودشان آزادانه انتخاب مى كنند، كسى آن را ديكته نكرده است. مردم ما مردمى مذهبى و پايبند به اصول اخلاقى هستند. طبيعى است كه رفتارشان با ديگرانى كه اين ويژگيها را ندارند متفاوت است. اصلاً مناسبات ما با مردم اين طور كه شما مى خواهيد ترسيم كنيد نيست. مناسبات خيلى دوستانه و خانوادگى است.

گزارش گر:

اصول پيشنهادى شما در مورد مسئله هسته اى چيست؟

رئيس جمهور:

اصل پيشنهاد را امروز بعد از ظهر من در مجمع عمومى طرح خواهم كرد، اما اصولش را براى شما مى گويم:

1. تأكيد بر حق قطعى جمهورى اسلامى براى داشتن چرخه سوخت هسته اى؛

2. پذيرفتن تمام مقررات آژانس و تعامل با آژانس و تنظيم همه مناسبات بر اساس مقررات؛

3. خواستن اين حق براى همه دولتهاست؛

4. تشكيل يك كميته ويژه براى كنترل توسعه سلاحهاى هسته اى و خلع سلاح هسته اى كشورهايى كه داراى كلاهكهاى هسته اى هستند؛

و بعد ادامه مذاكرات در چارچوب آژانس با ساير كشورها. اينها اصولى است كه ما درنظر گرفته ايم كه براساس آن طرحمان را ارائه بدهيم. مى دانيد ما مخالف آپارتايد هسته اى هستيم. يك عده اى داشته باشند و از سوخت استفاده كنند و بعد با ده برابر قيمت به ديگران بفروشند، ما با اين مخالفيم، ما مى گوييم انرژى پاك حق همه ملتهاست. اما اينكه مراقبت بكنيم منحرف نشود، اين هم وظيفه همه ملتهاست. ما هم حاضريم در اين زمينه همه جور مشاركتى را انجام بدهيم، همان طور كه تا حالا بيشترين همكارى را با آژانس داشته ايم.

گزارش گر:

در مورد نقش جهانى شما حق داريد. آيا كافى است ايران قادر باشد تحقيقاتى داشته باشد و كشورى خارجى به شما سوخت بدهد تا شك مردم كاسته شود؟

رئيس جمهور:

چرا ديگران اصرار دارند كه سوخت را آنها داشته باشند و به ما بفروشند؟ خب ما توليد مى كنيم و به آنها مى فروشيم، تضمين مى كنيم كه ارزان تر هم به آنها مى فروشيم. از همين الان تضمين مى كنيم با سى درصد پايين تر از قيمتى كه آنها مى خواهند به ما بفروشند، ما به آنها سوخت مى فروشيم. ما حاضريم سوخت را به آنها بفروشيم.

گزارش گر:

]شما تصميم داريد كه سوخت را داشته باشيد؟[

رئيس جمهور:

حتماً مصمم هستيم و حتماً همين طور است. چرا ديگران داشته باشند و به ما بفروشند؟ چه اشكالى دارد ما بسازيم و به آنها بفروشيم؟

گزارش گر:

امريكا نسبت به قصد و نيت شما در اين مورد شك دارد، آنها فكر مى كنند مى خواهيد بمب بسازيد. چرا شما مى خواهيد اين چرخه را داشته باشيد؟

رئيس جمهور:

ببينيد! ما متوجه هستيم و مى دانيم نيتهاى آنها نسبت به ما نيتهاى بدى است. چه موقع اينها نسبت به ما نيت خوب داشتند؟ ما 27 سال است كه دائماً تجربه مى كنيم و هيچ نيت خوبى از آنها نديده ايم. آنها چه حقى دارند؟ آنها وقتى مى خواهند با ما صحبت كنند، بايد مستند به يك قانون بين المللى صحبت كنند. نمى توانند بگويند ما از شما و نيت شما خوشمان نمى آيد، پس ما به شما همه چيز را تحميل مى كنيم. مگر دنيا را اين طور مى شود اداره كرد؟ اين يعنى تبعيض، ناآرامى و تحميل.

گزارش گر:

فرايند قبل از شما فرايند تعليق بوده است. چرا وقتى به قدرت رسيديد تمامى پيشنهادها را رد كرديد و چرخه هسته اى را مجدداً آغاز كرديد؟

رئيس جمهور:

ما مطمئن شديم كه آن سه كشور اروپايى مى خواهند كه ما اصلاً چرخه سوخت نداشته باشيم، در صورتى كه مذاكرات بر اين اساس شروع شد كه از انحراف جلوگيرى بكند و مشكلات و سؤالات با آژانس را پاسخ بدهد. ولى به مرور زمان مطمئن شديم كه سه كشور اروپايى مى خواهند مطلقاً ما چرخه سوخت نداشته باشيم و اين خلاف قانون است. اتفاقاً بازگشت به توليد در زمان آقاى خاتمى آغاز شد.

گزارش گر:

اگر موضوع به شوراى امنيت برود و اگر مجدداً تحريمهاى عليه ايران اعمال شود، آيا شما اقداماتى در اين جهت انجام خواهيد داد كه برخى مقامات شما تهديد كرده اند؛ مثلاً گران كردن قيمت نفت يا خروج از NPT. شما چه كار مى كنيد اگر تحريمها اعمال شود؟

رئيس جمهور:

من فكر مى كنم هر انسان عاقل، سالم و باهوشى از همه امكاناتش براى دفاع از استقلال و منافع خودش استفاده خواهد كرد. من بعيد مى دانم سران امريكا و اروپا اين قدر از عقل دور باشند. فكر مى كنم كه عاقل تر از اين هستند كه بخواهند روى اين حرف غيرقانونى اين قدر پافشارى كنند. بالاخره طبيعى است و آن امكاناتى كه در اختيار آنهاست فعلاً شوراى امنيت است، ملت ما هم امكانات لازم را براى دفاع از خودش دارد. ترديد نكنيد ملت ما ضرر نخواهد كرد.

گزارش گر:

اين گفته شما بسيار نااميد كننده است. به نظر مى رسد ما در حال مخاصمه با يكديگر هستيم.

رئيس جمهور:

اصلاً تخاصمى نيست. نه، اصلاً مخاصمانه نيست. ما مى گوييم همه قوانين را ما رعايت مى كنيم، شفاف عمل مى كنيم، دوربين هم اينجا هست، شما كه به ما مى گوييد اين كار را نكنيد، بايد مستند به يك قانون بگوييد كه نكنيد، نه اينكه منى كه از حق خودم استفاده مى كنم، تخاصمى هستم. شما آمده ايد خارج از مقررات بر خلاف صريح همه قوانين در امور داخلى دخالت مى كنيد، وراى قوانين مى خواهيد تحميل بكنيد. چه كسى تخاصمى است؟ ملت ما هيچ وقت تخاصمى نبوده است. ما يك ملت متمدن هستيم. هيچ جا تخاصم نكرده ايم. حتى در شرايطى كه در كنار مرزهاى ما سنگين ترين ناامنيها بود، ما نهايت خويشتن دارى را اعمال كرديم و خودمان را حفظ كرديم و به برقرارى صلح و امنيت در افغانستان و عراق كمك كرديم. ما كى متخاصم بوده ايم؟ ما هيچ گاه متخاصم نبوده ايم. ما مى گوييم اين حق ماست. شما با كدام حق مى خواهيد حق ما را زايل كنيد؟ شما بايد دليل بياوريد. نمى شود به يك نفر بگوييم آقا! پول جيبت را به من بده، اگر مقاومت كرد، به او بگوييم تو تخاصمى برخورد مى كنى! اينكه خيلى بد است. اين قانون جنگل است و مال تمدن امروز نيست.

گزارش گر:

]سؤال در مورد اقدامات ايران براى اعتماد سازى[

رئيس جمهور:

در قوانين بين المللى صحبتى از اعتماد چند كشور نشده و اجراى قوانين به اعتماد چند كشور موكول نشده است. كجاى قوانين نوشته كه اگر اين چهار كشور اعتماد نكردند اين حق زايل مى شود؟ ما هم به اين كشورها اعتماد نداريم. پس ما هم بايد از امكاناتمان استفاده كنيم؟ ما نكرديم. درست است كه اعتماد نداريم، اما اين عدم اعتمادمان را مبناى تصميم گيرى براى تضييع حقوق آنها قرار نداديم. ما هم اعتماد نداريم؛ ضمن اينكه اين اعتماد چه وقت حاصل خواهد شد. هزار و دويست نفر روز بازرسى؟ هزاروسى صفحه اسناد؟ بيش از كل تاريخ آژانس بازرسى انجام شده است. مشخص است كه اين يك حرف سياسى است و تا زمانى كه نيت اين دوستان ما و جهت گيرى اين دولتها، جهت گيرى منفى است، هيچ وقت اعتماد ]ايجاد نمى شود.[ آنها بايد خودشان را درست كنند. آنها بايد چشمانشان را بشويند، عينكهايشان را عوض كنند، ذهنيتشان را اصلاح بكنند، حقوق ملتها را به رسميت بشناسند و براى خودشان حقى فراتر از قوانين بين الملل قايل نباشند، آن وقت به درستى خواهند ديد و اعتمادشان جلب خواهد شد.

گزارش گر:

متشكرم.

رئيس جمهور:

من هم تشكر مى كنم.